خلوتی با صفای اصفهانی
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهد ماهست مخفی در ظهور خویشتنآفتاب ماست در جلباب نور خویشتن
۲
احمد ما بست احرام از در دیر طلبتا مشرف شد بمعراج حضور خویشتن
۳
موسی جان را بصیرت داد و از شاخ درختنوبت انی انا الله زد بطور خویشتن
۴
داد دل را نغمه داودی و بی حرف و صوتخواند در کهسار و در وادی زبور خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۳