خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روندگانِ مقیم از بلا نپرهیزندگرفتگانِ ارادت به جور نگریزند
۲
امیدواران، دستِ طلب ز دامن دوستاگر فروگسلانند در که آویزند؟
۳
مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیستکه اهلِ معرفت از تو نظر بپرهیزند
۴
نشانِ من به سرِ کوی می‌فروشان دِهمن از کجا و کسانی که اهل پرهیزند؟
صفحهٔ ۱ از ۳