خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبلی بی‌دل نوایی می‌زندبادپیمایی هوایی می‌زند
۲
کس نمی‌بینم ز بیرون سرایو اندرونم مرحبایی می‌زند
۳
آتشی دارم که می‌سوزد وجودچون بر او بادِ صبایی می‌زند
۴
گرچه دریا را نمی‌بیند کنارغرقه‌حالی دست و پایی می‌زند
صفحهٔ ۱ از ۳