خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که بی‌او زندگانی می‌کندگر نمی‌میرد گرانی می‌کند
۲
من بر آن بودم که ندْهم دل به عشقسروبالا دلستانی می‌کند
۳
مهربانی می‌نمایم بر قَدَشسنگدل نامهربانی می‌کند
۴
برف پیری می‌نشیند بر سرمهمچنان طبعم جوانی می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳