خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را باغچه‌ای هست به بستان نرودهر که مجموع نشسته‌ست پریشان نرود
۲
آن که در دامنش آویخته باشد خاریهرگزش گوشهٔ خاطر به گلستان نرود
۳
سفر قبله دراز است و مجاور با دوستروی در قبلهٔ معنی به بیابان نرود
۴
گر بیارند کلیدِ همه درهای بهشتجانِ عاشق به تماشاگه رضوان نرود
صفحهٔ ۱ از ۳