خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سروبالایی به صحرا می‌رودرفتنش بین تا چه زیبا می‌رود
۲
تا کدامین باغ از او خرمترستکاو به رامش کردن آنجا می‌رود
۳
می‌رود در راه و در اجزای خاکمرده می‌گوید مسیحا می‌رود
۴
این چنین بیخود نرفتی سنگدلگر بدانستی چه بر ما می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳