خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ساربان! آهسته رو کآرام جانم می‌رودوآن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتانم می‌رود
۲
من مانده‌ام مهجور از او، بیچاره و رنجور از اوگویی که نیشی دور از او، در استخوانم می‌رود
۳
گفتم، به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریشِ درونپنهان نمی‌ماند که خون، بر آستانم می‌رود
۴
مَحمل بدار ای ساروان! تندی مکن با کاروانکز عشق آن سرو روان، گویی روانم می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۴