خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که مرا آرزوست دیر میسر شودوین چه مرا در سرست عمر در این سر شود
۲
تا تو نیایی به فضل رفتن ما باطلستور به مثل پای سعی در طلبت سر شود
۳
برق جمالی بجست خرمن خلقی بسوختزان همه آتش نگفت دود دلی برشود
۴
ای نظر آفتاب هیچ زیان داردتگر در و دیوار ما از تو منور شود
صفحهٔ ۱ از ۳