خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که نقشی دیگرش جایی مصور می‌شودنقش او در چشم ما هر روز خوش‌تر می‌شود
۲
عشق دانی چیست سلطانی که هر جا خیمه زدبی‌خلاف آن مملکت بر وی مقرر می‌شود
۳
دیگران را تلخ می‌آید شراب جور عشقما ز دست دوست می‌گیریم و شَکَّر می‌شود
۴
دل ز جان برگیر و در بر گیر یار مهربانگر بدین مقدارت آن دولت میسر می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳