خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرو به خواب که خوابت ز چشم بِربایدگرت مشاهدهٔ خویش در خیال آید
۲
مجال صبر همین بود و منتهای شکیبدگر مپای که عمر این همه نمی‌پاید
۳
چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی؟تو خود بیا که دگر هیچ در نمی‌باید
۴
اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیارچو آفتاب برآید ستاره ننماید
صفحهٔ ۱ از ۳