خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کوی لاله‌رخان هر که عشق‌باز آیدامید نیست که دیگر به عقل بازآید
۲
کبوتری که دگر آشیان نخواهد دیدقضا همی بردش تا به چنگ باز آید
۳
ندانم ابروی شوخت چگونه محرابی‌ستکه گر ببیند زندیق در نماز آید
۴
بزرگوار مقامی و نیک‌بخت کسیکه هر دم از در او چون تویی فراز آید
صفحهٔ ۱ از ۲