خلوتی با ابوالحسن فراهانی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گریه منع مکن دیده پر آب مراکه برطرف کنی از کشتن اضطراب مرا
۲
مرا بسوز پس از کشتنم که سیمابممگر به آب دهد کلبه خراب مرا
۳
شکفته دیدم گل های داغ و دانستمکه سوی من نظری هست آفتاب مرا
۴
ز دیده منت شب زنده داری از چه کشمکه غمزه ی تو به تاراج برد خواب مرا
صفحهٔ ۱ از ۲