خلوتی با ابوالحسن فراهانی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یا رضای دوست باید یا رضای خویشتنآشنای او نباید آشنای خویشتن
۲
آتشم بی سوختن چون زندگانی می کنمتا نسوزم برنمی خیزم ز جای خویشتن
۳
من سزای آتش و از دیده آبم برکناردر کنار خود نمی بینم سزای خویشتن
۴
گرنه در آیینه خود را دیده ای زنجیر زلفاز چه رو می افکنی هردم به پای خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲