خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز و چراغ صبح کن، ماه تمام خویش راساغر آفتاب ده تشنهٔ جام خویش را
۲
خال نهاده پیش لب زلف کشیده گرد رخکرده بلای عقل و دین دانه و دام خویش را
۳
وه چه نبات نور سست آن خط سبز کز صفابر لب آب زندگی کرده مقام خویش را
۴
تا چو مه دو هفته‌ات بر لب بام دیده‌امسجدهٔ شکر می‌کنم اختر بام خویش را
صفحهٔ ۱ از ۳