خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زینهار از دهان خندانشو آتش لعل و آب دندانش
۲
مگر آن دایه کاین صنم پروردشهد بوده‌ست شیر پستانش
۳
باغبان گر ببیند این رفتارسرو بیرون کند ز بستانش
۴
ور چنین حور در بهشت آیدهمه خادم شوند غلمانش
صفحهٔ ۱ از ۳