خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکی را دست حسرت بر بناگوشیکی با آن که می‌خواهد در آغوش
۲
نداند دوش‌بر‌دوش حریفانکه تنهامانده چون خُفت از غمش دوش؟
۳
نکوگویان نصیحت می‌کنندمز من فریاد می‌آید که خاموش
۴
ز بانگ رود و آوای سرودمدگر جای نصیحت نیست در گوش
صفحهٔ ۱ از ۳