خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتی و نمی‌شوی فراموشمی‌آیی و می‌روم من از هوش
۲
سِحر است کمان ابروانتپیوسته کشیده تا بناگوش
۳
پایت بگذار تا ببوسمچون دست نمی‌رسد به آغوش
۴
جور از قِبَلَت، مقام عدل استنیشِ سخنت مقابل نوش
صفحهٔ ۱ از ۴