خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را ز نوبهار گل روی او بس استمد نظر بنفشهٔ خودروی او بس است
۲
گو سرو ناز جلوه مکن در حریم باغکآنجا خرام قامت دلجوی او بس است
۳
بگشای ای نسیم سحر جیب غنچه رااز بوی گل چه سود مرا بوی او بس است
۴
گو صحن روضه جلوه‌گه مرغ سدره باشمرغ دل مرا چمن کوی او بس است
صفحهٔ ۱ از ۳