خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمن ز سایهٔ سروت چو گلشن ارمستنهال قد ترا آب خضر در قدمست
۲
یکی هزار شد آشوب حسنت از خط سبزفغان ز خامهٔ صنع این چه شیوهٔ قلمست
۳
خوشم به نقش جمالت که در صحیفهٔ حُسنمراد از قلم آفرینش این رقمست
۴
به غیر آن رخ چون گل که تا ابد باقیستنظر به هرچه درین باغ می‌کنم عدمست
صفحهٔ ۱ از ۲