خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه ازین ناز و دلبری که تراستوین جفا و ستمگری که تراست
۲
شاید ار آدمی پرستد بتزین همه ظلم و کافری که تراست
۳
ایدل آشفتگی دراز کشیدرشته در دست آن پری که تراست
۴
تشنه لب جان دهی بخاک ایدلزین خیال سکندری که تراست
صفحهٔ ۱ از ۲