خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خورشید من که رخش جفا گرم داشتستحسنش بر این خیال خطا گرم داشتست
۲
در عاشقی بشورش من نیست عندلیبهنگامه را بصوت و صدا گرم داشتست
۳
چون بیضه نه سپهر در آرد بزیر بالمرغی که آشیان وفا گرم داشتست
۴
در چنگ زهره هست نوای غلط مروکاین بزم را ترانه ی ما گرم داشتست
صفحهٔ ۱ از ۳