خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مقیّدان تو از یاد غیر خاموشندبه‌خاطری که تویی دیگران فراموشند
۲
برون خرام که بسیار شیخ و دانشمندخرابِ آن شکن طرّه و بناگوشند
۳
چه عیش خوشتر ازین در جهان که یک دو نفسدو کس به‌دوستیِ هم پیاله‌ای نوشند
۴
زهی حریف شرابان که بامداد خماربه‌صد حرارت و مستیِ صحبتِ دوشند
صفحهٔ ۱ از ۳