خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خزان آمد گریبان را برندی چاک خواهم کردبمن می ده که پر افشانیی چون تاک خواهم کرد
۲
ورق را تازه گردانید بستان، می بگردانیدکه چندین معنی رنگین دگر ادراک خواهم کرد
۳
فروزان گشت روی برگ و خون رز بجوش آمدسر از می گرم در این بزم آتشناک خواهم کرد
۴
گر آن خورشید رویم این خزان همکاسه خواهد شدمیی همچون شفق در شیشه ی افلاک خواهم کرد
صفحهٔ ۱ از ۳