خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه آتشناک من بوی دل مجنون دهدگر نسوزد دل، کجا این روشنی بیرون دهد
۲
بس محالست اینکه گردونم دهد نقد مراداو که تا یکذره دارم می ستاند چون دهد
۳
گرنه از بیداد او تیغم رسد بر استخوانکی بگویم این حکایتها که بوی خون دهد
۴
ماهی اندامی که سوزی در جگر دارم ازوبر نگردم گر هزاران غوطه در جیحون دهد
صفحهٔ ۱ از ۳