خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آیدخروش عشق ز درویش و پادشاه برآید
۲
چو طالعست ببینندگان ستاره ی روشنبآفتاب رود همره و بماه برآید
۳
چو خط و خال تو چند از برای سوختن منیکی غنیم شود دیگری گواه برآید
۴
گناه کرده ی عشقم چنان رسان بقصاصمکه دوست گرید و از جان دشمن آه برآید
صفحهٔ ۱ از ۲