خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عید شد هر کس مه نو را مبارکباد کردهر گرفتاری بطاق ابرویی دل شاد کرد
۲
گریه ی مستان ز سوز و ناله ی چنگ صبوحزاهد خلوت نشین را رخنه در اوراد کرد
۳
شام عید از جان خود بی او ملالی داشتمآمد آن سرو وز قید هستیم آزاد کرد
۴
گرچه کشتن عادت مردم نباشد روز عیدجان فدای چشم او کاین شیوه را بنیاد کرد
صفحهٔ ۱ از ۲