خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون از می صبوحی رنگ رخش برآیدبهر نظاره ی او خورشید بر در آید
۲
خوش آنکه سر بزانو باشم در انتظارشناگه چو سر بر آرم آن ماه بر سر آید
۳
افسون پندگویان دیوانه ساخت ما رابا آن پری بگویید تا در برابر آید
۴
آسوده یی کزین در بیرون رود سلامتدارد سر ملامت گر بار دیگر آید
صفحهٔ ۱ از ۲