خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون یار شدی مهر و وفا گم نکنی بازاز ره نروی گوش به مردم نکنی باز
۲
سوزد جگر مدعی از تندی خویتدر روی وی از شمع تبسم نکنی باز
۳
صد بار دلم را به سخن ساخته یی شادآخر چه شنیدی که تکلم نکنی باز
۴
از خشم تو و طعنه ی دشمن نبرم جانسوی من اگر چشم ترحم نکنی باز
صفحهٔ ۱ از ۲