خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آلوده بمی لعل ترا چون نگرد کسطاقت نبود کان لب میگون نگرد کس
۲
منت که رسیدم ز تو یکره بزلالیدر ساغر خود چند همه خون نگرد کس
۳
خوبی تو، مکن گوش بگفتار بد آموزحیفست که بر مردمک دون نگرد کس
۴
مگذار که میرم بنما ان خط اگرچهحیفست که آن فال همایون نگرد کس
صفحهٔ ۱ از ۲