خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نه آنم کز لب لعل تو یابم کام خویشخوشدلم گر جرعه‌ای بخشی مرا از جام خویش
۲
آنچنان با یاد نامت برده‌ام خود را ز یادکز فراموشی نمی‌آید به یادم نام خویش
۳
یک نفس آرام بی‌لعلت ندارد جان منچون کنم درمانده ام با جان بی آرام خویش
۴
بر لب بام آی و از هر گوشه بنگر ماه منصد چراغ دیده نورافشان بگرد بام خویش
صفحهٔ ۱ از ۲