خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند دردسر کشم از گفتگوی خویشجایی روم که خود نبرم راه سوی خویش
۲
چون من بخوی کس نیم و کس بخوی منآن خوبتر که خوی کنم هم بخوی خویش
۳
خوش حالتی که در طلبت گم شوم ز خودچندانکه تا ابد نکنم جستجوی خویش
۴
بیرنگم آنچنان که درین بوستان چو گلآگه نمی شود دلم از رنگ و بوی خویش
صفحهٔ ۱ از ۲