خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فردا که هر غنیم نماید غنیم خویشدست منست و دامن یار قدیم خویش
۲
یا رب بمذهب که بود سوختن رواآنرا که پرورند بناز و نعیم خویش
۳
گر پی برد غنی که چه سودست در کرمریزد چو آب در قدم خلق سیم خویش
۴
یاری کجاست تا بخرابات رو نهیمکز دست داده ایم ره مستقیم خویش
صفحهٔ ۱ از ۳