خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارم اگر به مهر کشد یا به کین چه باکمن کشتهٔ ملامت و دردم ازین چه باک
۲
در خنده‌اش هزار گشادست زیر لباز ناز اگر زند گرهی بر جبین چه باک
۳
من بر دو کون دست فشاندم برای اواو گر به من ز قهر فشاند آستین چه باک
۴
مرغی که دارد از چمن آسمان نصیبگر دانه‌ای نیافت ز کشت زمین چه باک
صفحهٔ ۱ از ۲