خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سروت که لاله رنگ شد از باده ی زلالطوفان آتشست عیان در قبای آل
۲
سر می کشد نهال قدت از دم مسیحدر بوستان کیست بدین نازکی نهال
۳
خوش آهویست چشم شکار افگنت ولیهرگز شکار کس نشد آن نازنین غزال
۴
دُر در صدف اگر ز لطافت کند سخنیابد ز لعل و گوهر لطف تو گوشمال
صفحهٔ ۱ از ۳