خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پروانه یی که رنجد از درد و داغ مردمباید که پر نگردد گرد چراغ مردم
۲
گل در کنار بخشد بوی مراد آریبی برگ را چه حاصل از گشت باغ مردم
۳
نزدیک شد که عاشق جام مراد گیرداز دور چند بیند می در ایاغ مردم
۴
چندانکه بیشتر شد سودای من ز زلفتنگرفت یکسر مو جا در دماغ مردم
صفحهٔ ۱ از ۲