خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گو خلق بدانند که من عاشق و مستمآوازه درست است که من توبه شکستم
۲
گر دشمنم ایذا کند و دوست ملامتمن فارغم از هر چه بگویند که هستم
۳
ای نفس که مطلوب تو ناموس و ریا بوداز بند تو برخاستم و خوش بنشستم
۴
از روی نگارین تو بیزارم اگر منتا روی تو دیدم به دگر کس نگرستم
صفحهٔ ۱ از ۳