خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من خود ای ساقی! از این شوق که دارم، مستمتو به یک جرعهٔ دیگر ببری از دستم
۲
هر چه کوته‌نظرانند بر ایشان پیمایکه حریفان ز مل و من ز تأمل مستم
۳
به حقِ مِهر و وفایی که میان من و توستکه نه مِهر از تو بریدم نه به کس پیوستم
۴
پیش از آب و گِل من، در دل من، مهر تو بودبا خود آوردم از آن جا، نه به خود بربستم
صفحهٔ ۱ از ۲