خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۴۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شوق آنکه خواند نامه‌ام را آنچنان شادمکه در وقت نوشتن می‌رود نام خود از یادم
۲
به خون دل نوشتم نامه و سویش روان کردمبخواند یا نه باری من نیاز خود فرستادم
۳
دلم بی‌اختیار از بخت جوید هردم آزادیمگر از بنده یادآور جایی سرو آزادم
۴
ز بیماری چنان گشتم که گر عمرم امان بخشدبه راهی افگنم خود را که سویت آورد بادم
صفحهٔ ۱ از ۲