خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمریست کز سر ما میل مراد رفتهشادی و کامرانی ما را زیاد رفته
۲
از برق نا امیدی آتش بجان فتادهوز آه نا مرادی هستی بباد رفته
۳
در غنچه ی دل ما رنگ بهی نماندهوز کار بسته ی ما بوی گشاد رفته
۴
عشقست و صد ملامت گفتن چه سود ما راکاین بر صلاح مانده وان بر فساد رفته
صفحهٔ ۱ از ۲