خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۵۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه خیال غنچه بندم نه به گل کنم نظارهکه مرا دلی فگار و جگریست پاره پاره
۲
من و آفتاب رویت که به خلوت سعادتشرفیست عالمی را ز طلوع آن ستاره
۳
بخدا که در دل من رقم دویی نگنجدتو بیا که من ز غیرت کنم از میان کناره
۴
بجراحت دل من که نمک زدی حذر کنکه مباد ز آتش آن بگلت رسد شراره
صفحهٔ ۱ از ۳