خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۵۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل متاع جان به خرابات برده بهنقد خرد به ساقی باقی سپرده به
۲
چون حاصل حیات جهان نامرادی استصد خرمن مراد به یک جو شمرده به
۳
جایی که صد خزانهٔ طاعت به جرعه‌ای‌ستاز دل نشان توبه و تقوی سترده به
۴
زان پیشتر که مات شوی در بساط عمردستی ازین سپهر دغا باز برده به
صفحهٔ ۱ از ۲