خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان در قید مهرت پای‌بندمکه گویی آهوی سر در کمندم
۲
گهی بر درد بی‌درمان بگریمگهی بر حال بی‌سامان بخندم
۳
مرا هوشی نماند از عشق و گوشیکه پند هوشمندان کار بندم
۴
مجال صبر تنگ آمد به یک بارحدیث عشق بر صحرا فکندم
صفحهٔ ۱ از ۳