خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۵۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از او قاصد بخشم آمد به من یارست پنداریز مرگم می دهد پیغام غمخوارست پنداری
۲
نگاهی می کنم از دور و خرسندم بجان دادنمراد از عاشقی این مردن زارست پنداری
۳
کشم از دوستان جوری که داغ دشمنم سهلستبلای من همین بیداد اغیارست پنداری
۴
چه باک از سوختن آنجا که باشد آتشین روییهلاک خویش بر پروانه دشوارست پنداری
صفحهٔ ۱ از ۲