خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به رخسار چو ماهت صنما می‌نگرمبه حقیقت اثر لطف خدا می‌نگرم
۲
تا مگر دیده ز روی تو بیابد اثریهر زمان صد رهت اندر سر و پا می‌نگرم
۳
تو به حال من مسکین، به جفا می‌نگریمن به خاک کف پایت، به وفا می‌نگرم
۴
آفتابی تو و من ذرهٔ مسکین ضعیفتو کجا و من سرگشته کجا می‌نگرم!
صفحهٔ ۱ از ۲