خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر من ز محبتت بمیرمدامن به قیامتت بگیرم
۲
از دنیی و آخرت گزیر استوز صحبت دوست ناگزیرم
۳
ای مرهم ریش دردمنداندرمان دگر نمی‌پذیرم
۴
آن کس که به جز تو کس ندارددر هر دو جهان من آن فقیرم
صفحهٔ ۱ از ۳