خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مرهم ریش و مونس جانمچندین به مفارقت مرنجانم
۲
ای راحت اندرون مجروحمجمعیت خاطر پریشانم
۳
گویند بدار دستش از دامنتا دست بدارد از گریبانم
۴
آن کس که مرا به باغ می‌خواندبی روی تو می‌برد به زندانم
صفحهٔ ۱ از ۳