خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا تا نقره باشد می‌فشانمتو را تا بوسه باشد می‌ستانم
۲
و گر فردا به زندان می‌برندمبه نقد این ساعت اندر بوستانم
۳
جهان بگذار تا بر من سر آیدکه کام دل تو بودی از جهانم
۴
چه دامن‌های گل باشد در این باغاگر چیزی نگوید باغبانم
صفحهٔ ۱ از ۳