خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من از این جا به ملامت نرومکه من این جا به امیدی گروم
۲
گر به عقلم سخنی می‌گویندبیم آن است که دیوانه شوم
۳
گوش دل رفته به آواز سماعنتوانم که نصیحت شنوم
۴
همه گو باد ببر خرمن عمردو جهان بی تو نیرزد دو جوم
صفحهٔ ۱ از ۲