خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه از چینم حکایت کن نه از رومکه من دل با یکی دارم در این بوم
۲
هر آن ساعت که با یاد من آیدفراموشم شود موجود و معدوم
۳
ز دنیا بخش ما غم خوردن آمدنشاید خوردن الا رزق مقسوم
۴
رطب شیرین و دست از نخل کوتاهزلال اندر میان و تشنه محروم
صفحهٔ ۱ از ۴