خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۴۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سهل باشد به ترک جان گفتنترک جانان نمی‌توان گفتن
۲
هر چه زان تلخ‌تر بخواهی گفتشکرین است از آن دهان گفتن
۳
توبه کردیم پیش بالایتسخن سرو بوستان گفتن
۴
آن چنان وهم در تو حیران استکه نمی‌داندت نشان گفتن
صفحهٔ ۱ از ۳